เมื่อวันที่ 5 มีนาคม ได้รับเชิญจากสโมสรบัณฑิตศึกษา คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ให้ไปเล่าประสบการณ์การทำและเขียนวารสารวิชาการ เพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้ประสบการณ์ให้กับพี่ๆน้องๆ นักศึกษาปริญญาโท ที่สนใจทำและเขียนวารสาร วันนี้จึงอยากนำเรื่องราวในการทำวารสารของทีมโรงพยาบาลสกลนครมาเล่าสู่กันฟัง
บอกเล่าประสบการณ์ของทีม ในการจัดทำวารสารโรงพยาบาลสกลนคร
จุดเริ่มต้น
เกิดจากความต้องการของเพื่อนร่วมงานในโรงพยาบาลที่หาที่ตีพิมพ์บทความวิจัยเพื่อเลื่อนระดับ มาบ่นว่าหาที่ตีพิมพ์ยาก ติดต่อที่ไหนก็บอกว่าเต็ม ต้องรอฉบับถัดไป จะทำอย่างไร รอไม่ไหว เพราะมันจะไม่ทันเวลา สูญเสียโอกาสอีก ทำมา...แต่ขาดการตีพิมพ์บทความวารสารก็ไม่ผ่านเกณฑ์อีก ห้องที่พี่ๆทั้งหลายมาบ่นเป็นห้องสมุดของกลุ่มการพยาบาล เป็นกุสมบัติหนังสือเก่า อาจเป็นบุญของดิฉันและพี่ๆทำให้ดิฉันเหลือบไปเห็นวารสารโรงพยาบาลสกลนคร ปีที่ 2 ฉบับที่ 1 ปี 2541 เลยรีบหยิบขึ้นมาดู และสอบถามพี่ที่มีรายชื่ออยู่ในกองบรรณาธิการว่าวารสารของโรงพยาบาลของเราขาดหายไปไหน พี่เขาตอบว่า ไม่ได้ขาดแต่หายไปได้5 ปีแล้วเพราะไม่มีทีมและไม่มีบทความลงตีพิมพ์ จากจุดนี้จึงเป็นที่มาในการกู้ชีพวารสาร รพ.สน โดยดิฉันได้ไปปรึกษากับผู้อำนวยการโรงพยาบาลและหัวหน้างานพรส.ว่าอยากให้ทำวารสารโรงพยาบาลของเราต่อจะได้ไหม ท่านตอบว่า เอาซิแต่ผมไม่มีประสบการณ์นะ ดิฉันก็อมยิ้มแล้วตอบท่านว่านุชมีประสบการณ์ตอนเรียนพยาบาล เคยทำวารสารฉบับเล็กๆ แบบสมัครเล่น ชื่อว่าวารสารดอกปี๊บ เขียนเอง ชวนเพื่อนเขียน ให้อาจารย์ที่ปรึกษาคืออาจารย์สมจิต แดนสีแก้ว เป็นบรรณาธิการให้แล้วก็ส่งให้พี่ๆ น้องๆและส่งไปตามวิทยาลัยพยาบาลต่างๆ แต่ก็ไม่ยั่งยืน เพราะตอนฝึกงานไม่ได้ทำต่อ สมกับเป็นสมัครเล่นจริงๆ แต่ตอนนี้นุชอยากทำแบบมืออาชีพถ้าท่านให้โอกาส (หมายถึงเงินทุน) ผอ.ตอบว่า ลองไปศึกษาขั้นตอนการทำวารสาร หาทีมงาน และร่างโครงการและงบประมาณมาให้ผมดูก่อนแล้วกัน
จุดเปลี่ยน
1. อยากทำอย่างเดียวไม่พอ ต้องมีทุน
ทุนทางปัญญา หาได้จากทีมงานทั้งเก่าและใหม่ที่มีใจและความอยากทำเหมือนกัน และควรมีความหลากหลายในวิชาชีพ
ทุนทรัพย์ เริ่มต้นต้องให้ผู้บริหารเห็นประโยชน์และอยากสนับสนุนให้เงินลงทุนก่อน จากนั้นเราจึงไปหาทุนเพิ่มจากสมาชิก เราถึงจะอยู่ได้อย่างยั่งยืน
2. ทำให้เราเป็นมืออาชีพโดยการเชิญผู้เชี่ยวชาญมาพาทำ
3. ขยันหาเครือข่าย/ร่วมเป็นเครือข่ายกับวาราสารในสังกัดกระทรวงสาธารณสุขและวาราสารสมาคมพยาบาลฯ
4. หาพี่เลี้ยงเพราะเรายังเป็นมือใหม่ เวทีนี้ต้องมีอาจารย์พี่เลี้ยงแนะนำในเรื่องขั้นตอนการทำวารสาร สอนวิธีการบรรณาธิกรบทความ โดยจัดประชุมเชิงปฏิบัติการให้แก่กองบรรณาธิการ จัดหา reviewer ทั้งในและนอกโรงพยาบาล เพื่อให้บทความที่ตีพิมพ์ในวาราสารของเรามีคุณค่า น่าอ่าน ทันสมัย เกิดประโยชน์แก่ผู้อ่านอย่างแท้จริง
ผลที่ได้ ตอนนี้เรามีวารสารโรงพยาบาลสกลนคร ออกปีละ 3 ฉบับ ต่อเนื่องกันมาเข้าสู่ปีที่ 3 แล้ว สามารถดูรายละเอียดและบทความต่างๆของวารสาร รพสน. ได้ที่ http://www.sknhospital.go.th/
คนทำวารสารได้อะไร ได้บุญ ได้ความสุขใจที่ให้พี่ๆได้เลื่อนระดับ ได้ประสบการณ์ในการอ่านอย่างพินิจพิเคราะห์ ได้ประสบการณ์การประสานงานกับหลายๆหน่วยงาน
ปัจจัยแห่งความสำเร็จ 1. มีใจ
2. มีทีม
3.มีทุน
อุปสรรค
ขาดบทความมาตีพิมพ์อย่างต่อเนื่อง
ผู้ส่งบทความ ส่งล่าช้าแต่อยากได้เล่มเร็ว ส่งบทความมาไม่ตรงตามรูปแบบของวารสาร เช่น การเขียนอ้างอิง การเขียนบทคัดย่อทั้งภาษาไทยและอังกฤษ
กองบรรณาธิการ ประชุมไม่สม่ำเสมอทำให้ไม่ทราบปัญหา และความก้าวหน้าของวารสาร
การติดต่อสื่อสารระหว่างผู้เขียนกับกองบรรณาธิการมีหลายขั้นตอนทำให้ล่าช้าและเกิดความสับสน
