ปฐมบทการเล่าขานประสบการณ์ดูแล

จากประสบการณ์การดูแลผู้ป่วยในระยะเวลา 2 ปีที่ผ่านมาของพยาบาลประจำศูนย์ดูแลสุขภาพต่อเนื่องโรงพยาบาลสกลนคร พบว่า

ถึงแม้พยาบาลประจำหอผู้ป่วยซึ่งเป็นผู้ใกล้ชิดกับผู้ป่วยตลอดเวลา และมีบทบาทสำคัญในการเตรียม ผู้ป่วยและญาติให้มีความพร้อมที่จะดูแลผู้ป่วยอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ผู้ป่วยเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล และตลอดระยะเวลาที่ผู้ป่วยรักษาในโรงพยาบาล เพื่อให้ผู้ป่วยและญาติสามารถให้การดูแลตนเองในสภาพแวดล้อมเดิมได้อย่างถูกต้องเหมาะสม ลดปัญหาความแออัดของผู้ป่วยในโรงพยาบาล

แต่ยังพบว่า เมื่อกลับบ้านแล้วผู้ป่วยและญาติบางรายยังไม่สามารถให้การดูแลผู้ป่วยอย่างมีประสิทธิภาพได้ ทำให้ผู้ป่วยเกิดภาวะแทรกซ้อน และกลับมารับการรักษาซ้ำในโรงพยาบาล สาเหตุส่วนหนึ่งอาจเกิดจากรูปแบบการดูแลผู้ป่วยยังไม่ครอบคลุมปัญหาและความต้องการที่แท้จริงของผู้ป่วยแต่ละราย ทำให้ผู้ป่วยบางส่วนไม่ได้รับการดูแลตามมาตรฐานและไม่ได้รับการส่งต่อเพื่อดูแลต่อเนื่อง ที่บ้าน รวมทั้งการประสานงานกับผู้ดูแลผู้ป่วยในชุมชนไม่มีประสิทธิภาพ

ส่งผลให้ผู้ป่วยที่ส่งดูแลต่อเนื่องในชุมชนไม่ได้รับการดูแลต่อเนื่องทำให้เกิดภาวะแทรกซ้อนต่างๆและการกลับมารักษาซ้ำในโรงพยาบาลและเมื่อกลับมารักษาแล้วก็ไม่อยากกลับบ้าน เนื่องจากไม่พร้อมในการดูแลและขาดการสนับสนุนจากบุคลากรสาธารณสุขในชุมชน ทำให้เกิดภาวะแทรกซ้อนต่างๆ เช่น การติดเชื้อแผลกดทับ ข้อติดแข็งเป็นต้น ซึ่งเป็นสาเหตุที่สำคัญในการกลับมารักษาซ้ำในโรงพยาบาล

จากการศึกษาทบทวนวรรณกรรมพบว่าผู้ป่วยที่มีภาวะพร่องในการดูแลตนเองนั้นจำเป็นต้องอาศัยสหสาขาวิชาชีพในการดูแลร่วมกันได้แก่ แพทย์ พยาบาล เภสัชกร นักกายภาพบำบัด นักโภชนากร และนักสังคมสงเคราะห์ ร่วมกันดูแลกับผู้ป่วยและญาติ จึงจะเกิดประสิทธิภาพสูงสุด

แล้วท่านละค่ะ คิดเห็นอย่างไร เชิญมาแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับทีมเราได้นะค่ะ